jestem...

Jestem kroplą rosy,
 małą, drżącą, delikatną
  kroplą, która czuje się
   niepotrzebna
zbyt mała
   nic nie znacząca.
Jestem...
   kroplą rosy.

Jestem promykiem słońca,
 małym,
  z trudem przebijającym się poprzez chmury,
   promykiem, który czuje się
zbyt słaby,
 zbyt nikły aby
   być coś warty.
Jestem... promykiem słońca.

Jestem źdźbłem trawy,
 małym, cienkim, niewidocznym,
  źdźbłem trawy, które czuje się
   zbyt samotne,
pomimo licznej rodziny,
zbyt drobne aby mogło być.
Jestem... źdźbłem trawy.

Jestem człowiekiem,
 człowiekiem, który ma w sobie smutek,
który wypełniony jest obawami,
 Jestem... człowiekiem
choć Ty tego nie widzisz!

22.03.2012 I.W.

zimowo...

Przyszedł mróz, przyszła zima
słońce się skryło, słońca nie ma;
szronem pokryty cały nasz świat
w pustym już sercu hula wiatr.

Od tego smutku boli głowa,
zimne oczy, martwe słowa;
serca nic już nie ogrzeje
nasza czułość ... dawne dzieje.

W oczach skrzą się sople łez
usta chcą śmiać się ... lecz;
gdy serce smutkiem rzewnie płacze
usta też smutne- nie może być inaczej.

I.W. 29-12-2011

kiedy zapada mrok,
a deszcz cichutko o szybę dzwoni,
wsłuchuję się w ciszę,
smutno mi ...

wsłuchuję się w szept,
wiatr mówi, że
smutno mi,
a on płacze też...

niebo smutkiem obleczone,
smutne, zapłakane,
roni łzy- to one
dzwonią smutkiem we mnie.

I.W. 13,05,2011